Marlou Pluijmaekers

“Ik kan mijn leven      zonder schilder kunst niet voorstellen”

Met haar kunstwerken streeft Marlou Pluijmakers vooral verbinding na, het zoeken van elkaar. Op dit moment is ze bezig met een nieuwe serie portretten met het thema ‘Erbarming’, geïnspireerd door ‘Erbarme dich, mein Gott’, de bekende aria in de Mattheüs Passion die rond Pasen veel is opgevoerd. Ze had er zin in om op 9 mei in het gemeentehuis van Kapelle een lezing te houden over

Erbarming
Natuurlijk is ze, zoals altijd, wel bezig met haar kunstwerken. Nieuwe ideeën borrelden op, toen ze de bekende aria ‘Erbarme dich, mein Gott’ van de door Johann Sebastian Bach gecomponeerde Mattheüs Passion hoorde. De Mattheüs Passion is een muziekstuk met het lijdensverhaal van Jezus, zoals dit in de Bijbel is opgetekend door de evangelist Mattheus. ‘Erbarme dich, mein Gott’ is een uiting van berouw door Petrus, nadat hij Jezus heeft verloochend.

“Ik ben niet zo thuis in het geloof”, zegt Marlou. ‘Erbarming’ vindt ze wel een mooi woord. Eén zin, die ze ergens tegenkwam, blijft bij haar hangen: ‘Maak de wereld iedere dag zoals jij hem wilt zien.’

“Ik denk dat de tijd rijp is om het over erbarming te hebben. We moeten voor mekaar zorgen in dit leven. Je moet compassie hebben met je medemens.”

Ze gelooft dat kunst hiervoor een goed middel is. “Als je naar kunst kijkt, is er een soort zachtheid waardoor je contact zoekt met de ander.”

Betrokkenheid met mensen
Het past helemaal bij Marlou. “Mijn werk gaat altijd over betrokkenheid met mensen”, zegt ze. Ook als ze portretten maakt, is dit het geval. “Dan maak ik contact met de ander.”

Bedoelt ze daarmee dat ze op dat moment extra goed naar de persoon moet kijken die ze naschildert? “Ja,” zegt ze, “en de ander kijkt ook naar mij. Dat is een ander soort contact.”

Het sociale aspect, dat hoort helemaal bij Marlou.

“Als ik zou dromen, zou ik mensen uitnodigen om het over kunst te hebben. Niet over het technische aspect, maar over wat het bij hen uitwerkt.”

Ze laat mensen vrij in wat zij in een kunstwerk zien: “Ik kan nooit invullen hoe een ander de dingen ziet. Soms moet je er niks over zeggen. Ik zeg altijd: Je moet echt kijken naar een schilderij. Wezenlijk kijken kost tijd. Dat duurt langer dan tien minuten.”

Of kunst mooi of niet mooi is, doet er volgens haar niet toe. “Ik ben geen schilder die mooi schildert. Ik wil met mijn schilderijen vooral iets meegeven. Kunst kan ontroeren. Dat vind ik heel mooi.”

Essentie
In haar kunstwerken probeert ze een bepaalde eenvoud te brengen. “Ik vind dat je de essentie van de dingen moet zien te vinden”, zegt ze.

Ze vindt het belangrijk om “te schilderen voorbij het denken”. Het is een oneliner die tot nadenken stemt. “Of ben ik nu te filosofisch?” zegt ze, om vervolgens uit te leggen: “Die houtskoolstreep moet vanzelf gaan.”

Als ze uitlegt hoe ze te werk gaat, doet ze het voor: Tekenen zonder dat je er heel goed over na hoeft te denken hóe je het gaat tekenen. Als je het in de vingers hebt, zou het helemaal vanzelf moeten gaan.